Over de noodzaak de Atlantikwall weer in gebruik te nemen
Ooit was ik verslingerd aan de boeken van C.S. Forester over de Engelse marine kapitein Hornblower. Die spelen in de tijd van Napoleon. Horatio Hornblower werkt zich door grote inzet en verdienste op van ‘midshipman’ tot uiteindelijk admiraal van de Engelse vloot. Zeilschepen dus en zeeslagen op alle zeven zeeën. Begin van het honderd jaar aanhoudende ‘Rule, Brittania! Brittania rule the waves … ’.
De boeken zijn al tijdens een van de eerdere opschoningen van de kast daaruit vertrokken, richting boekenmarkt. Het waren geweldige verhalen.
Eén gevecht scène in de Hornblower saga kwam mij in deze dagen vol vechtscènes rond Iran, weer voor de geest.
Hornblower’s oorlogsbodem – ‘man of war’ (alleen dat woord al!) – vaart bij mooi weer, goede wind en vlakke zee langs een stuk middellandse zee kust, waar het land zich abrupt en steil in zee stort. Op de smalle kustweg langs de rotsen een grote, compacte kolonne soldaten. Vijandige soldaten. Een vredig, bijna idyllisch plaatje (zo wordt het ook voorgesteld door de schrijver). Mooie, fiere boot onder vol zeil in een lekker briesje. Soldaten die ver van enig front lekker ontspannen aan het marcheren zijn van A naar B.
Dan laat Horatio Hornblower de kanonnen laden met een soort shrapnel, stuurt vlak langs de steile kust – waar het water dus toch diep genoeg is – en zaait met de ene ‘broadside’ na de andere dood en verderf in de marcherende gelederen, die geen kant op kunnen en zo snel geen tegenvuur kunnen geven of mobiliseren.
Rule, Britannia! Britannia rule the waves … .
Wat deze herinnering opriep was het beeld van de flottieljes die de VS tegenwoordig laat opduiken dáár waar Pumpkinhead een serieuze missie ziet voor zijn legermacht of zin heeft in een militair verzetje. Mooie grote en/of ranke oorlogsbodems die komen aangevaren, voor de kust van Venezuela of die van Iran (meestal mooi weer, daar in de Caraïben en de Perzische golf). Die vervolgens onverhoeds hun ‘broadsides’ van kruisraketten en bommenwerpers loslaten op de niets of te weinig vermoedende leiders van een land dat het misnoegen van Pumpkinhead heeft gaande gemaakt. Of het de VS niet welgezinde staatshoofd ontvoeren.
Rule, United States of America! USA rule the waves … .
Kan dat allemaal maar zo, onder het Internationale Recht? Die vraag stellen is vooral tijd verliezen. Maar à la, toch een woordje hierover.
Ons concentrerend op de EU, kan verwezen worden naar twee commentaren.
Een eerste van de Spaanse premier Pedro Sánches. Die stelt vast wat iedereen weet en ook evident is, namelijk dat (i) de Amerikaans/Israëlische actie waarbij de Iraanse leider Khamenei werd gedood, in strijd is met het Internationale Recht en (ii) men niet hoeft te treuren om diens dood omdat hij een moorddadig bewind leidde maar dat zulks geen rechtvaardiging biedt om hem te vermoorden.
Het tweede van de kersverse Nederlandse minister van buitenlandse zaken Tom Berendsen*.
Die ‘worstelt’ met de kwestie. En net als bij worstelingen met ‘het geweten’ is de uitkomst voorspelbaar een leugenachtige capitulatie.
Pedro Sánches maakt een brede borst, voor het Internationale Recht. Nederland toont zich weer het kouwelijke, bibberende, angstige hondje dat al verlamd raakt door te denken aan de grauw die kan komen uit het Witte Huis, het hok van die grote oranje hond.
Nederland beheerst de baren inderdaad zeker niet.
Dan het echte bezwaar tegen vragen terzake aan Tom Berendsen en diens antwoorden: het tijdverlies.
Velen denken dat het niet gekker kan met de VS onder Pumpkinhead Trump dan we nu beleven. Dat is volgens mij een vergissing.
Rechters van het Internationale strafhof in Den Haag werden door de VS al op de sanctielijst geplaatst wegens de acties van het Hof tegen Netanyahu en vervolgens afgesneden van allerlei diensten die hun origine hebben in de VS. Ik voorzie dat de aanklager en de leden van dat Hof op de VS lijst van terroristen komen als ze die acties doorzetten of wanneer het tot een veroordeling van Netanyahu komt. En idem voor (leden van) de Nederlandse regering, die gastvrijheid blijft bieden aan het Hof.
En dan stel ik me voor dat op een dag, bij goed weer en frisse wind, een flottielje van de Amerikaanse marine verschijnt op de rede van Scheveningen en – na waarschuwing, dat wel – het Vredespaleis wordt bestookt met kruisraketten en/of een of meer rechters worden gekidnapt. En misschien Tom Berendsen ook wel.
Her en der in de Nederlandse duinen en gelukkig ook in de Scheveningse duinen staan nog bunkers van de Atlantikwall. Te zwaar en te duur om af te breken, vond men. Uitgraven, een verfje en voorzien van zee gericht, verdragend modern geschut.
Geen tijd te verliezen.
* https://www.ad.nl/politiek/nieuwe-minister-worstelt-met-reactie-op-oorlog-iran-erkent-hij-dit-is-zijn-dilemma~a489718c/
